Ik was nooit echt fan van de Bourne films, het leken mij altijd slappe actiefilms. Maar ik moet mijn mening toch bijstellen want ik heb net het laatste deel van de trilogie gekeken en ik ben blij verrast. Strakke film met actiescene’s die er niet om liggen en veel high tech spionage elementen. James Bond is er niets bij.
Kortom, binnenkort ga ik ook de eerste twee delen bekijken maar dan met wat meer aandacht dan voorheen. Bekijk hier de trailer.
Gus van Sant komt weer met een nieuwe film. Ik ben zeer benieuwd, want heel af en toe maakt hij prachtige films (Elephant, Good Will Hunting) maar soms is het ook helemaal niets (Last Days, Psycho). Het schijnt dat zijn nieuwe film Paranoid Park tot een van de betere uit zijn carriere behoort. Dus dat schept hoop, ik heb de trailer gezien en het doet erg denken aan Elephant maar er lijkt wat meer plot in te zitten dit keer. Visueel moet de film overdonderend zijn, zoals we gewend zijn van Van Sant. Maar er zit niets anders op dan afwachten of de film overtuigt.
O ja en voor de mensen die iets minder bekend zijn met de franse taal: trailer = bande-annonce.
De timing van de release van het nieuwe album van Hooverphonic kan niet beter: de herfst. Want de nieuwe plaat ‘The President Of The LSD Golf’ past goed bij de herfst. Dromerige muziek om op te zetten op een regenachtige zondagmiddag. Vooral het nummer ‘Billie’ past helemaal in de soundtrack van de herfst van 2008.
Verder zijn ‘Stranger’ en ‘Strictly Out Of Phase’ favorieten bij mij. Hooverphonic heeft altijd fijne muziek gemaakt die gemakkelijk in het gehoor ligt, maar dit album klinkt wat experimenteler en het neigt een beetje naar de Gathering van nu maar dan met wat meer logica. Al met al dus weer een fijne plaat van onze zuiderburen!
Bionic Woman moet een hype gaan worden in de VS, het moet een soort tweede Heroes worden. Ik heb de eerste drie afleveringen gezien en ik moet zeggen dan het niet slecht is. Er zit een beetje Heroes in, maar ook doet het denken aan de Matrix en de cover ups van de X-files passeren ook de revue. Kortom: een aantal leuke ingredientien, echter kan het niet tippen aan Heroes. Klik hier voor een eerste indruk.
Ook in deze serie bezit iemand speciale krachten die gebruikt moeten worden om rampen te voorkomen. Klinkt een beetje lame maar als je een beetje van sci fi houdt dan zou ik het in ieder geval proberen. De production value en het verhaal zijn de moeite waard alleen zijn de afleveringen wat chaotisch en soms verwarrend. Ik weet nog niet zeker of ik fan ben, maar ik ga de volgende aflevering zeker downloaden. Ik denk voorjaar 2008 in Nederland op de buis…
In Rainbows is alweer het zevende studioalbum van Radiohead. Er heeft nog nooit z’on lange tijd (vier jaar) tussen twee albums van de band gezeten. Maar dat komt door soloprojecten, af en toe en tour tussendoor en een aflopend platencontract. En dat maakt dit album wel heel erg interessant want doordat Radiohead niet meer bij een platenmaatschappij hoort, hebben ze het album zelf als download aangeboden op een site. De luisteraar mag zelf beslissen hoeveel hij ervoor geeft en gratis mag ook. Een slimme zet vind ik, want het downloaden is toch niet meer te stoppen en de band hoeft het ook niet meer voor het geld te doen. Het album zal in 2008 overigens gewoon in de winkel verkrijgbaar zijn. De band geeft hiermee duidelijk aan dat het hun om de muziek gaat en duidelijk niet om een contract met een platenmaatschappij. Hulde!
Dan het album zelf, ik moet toch zeggen dat het ze weer is gelukt! Kan deze band eigenlijk wel een slechte plaat maken? De elektronische weg wordt verder ingeslagen maar toch blijft het gitaarverleden aanwezig. Maar ik vind In Rainbows toch wat meer ingetogen dan haar voorgangers. Bij ‘Bodysnatchers’ worden alle schuiven open gezet maar dan is het ook meteen gedaan. ‘15 step’ heeft een soort kapotte beat en is het bijna eng om naar te luisteren maar is uiteindelijk zeer de moeite waard. ‘Arpeggi’ is gewoon een heerlijk Radiohead nummer. ‘All i Need’ is dreigend maar ook weer van een ongekende schoonheid. ‘Jigsaw Falling Into Place’ doet denken aan vroeger en ‘Videotape’ is een passende afsluiter. Kortom een echt Radiohead album, je zet het aan een voor je het weet is het weer voorbij maar toch is er een uur voorbij gegaan.
Dit is duidelijk de beste film van het Grindhouse Project van Tarantino en Rodriquez. Ik vind dat in Planet Terror het Grindhouse thema beter is doorgevoerd dan in Death Proof. Denk aan een missing reel net als de sekscene een beetje interessant wordt en compleet grijsgedraaide stukken. Ook het plot doet meer denken aan grindhouse met een raar virus, een verknipte dokters, veel “blood & gore” en uiteraard zombies.
Maar vooral de dame met het machinegeweer als been blijft in mijn geheugen gegrift. Wie dat ooit heeft bedacht is echt geniaal. Ik kan er niet over uit hoe mooi ik dat beeld vind. Het is over de top, bruut maar ook weer mooi op een bizarre manier. Dus puur om deze dame in actie te zien moet je de film al kijken. En er zit voor de film nog een prachtige trailer over een losgeslagen Mexicaan.
Sigur Ros komt met een film. Het is een film over de band zelf die na jaren lang touren besloot om eens thuis te blijven. Ze hadden een beetje last van heimwee (dat klinkt nu een beetje suf, maar na het zien van de trailer begrijp je waarom) en ze besloten om een tour door hun eigen land te maken en eigenlijk voor elke IJslander op te treden. Van die tour is een film gemaakt die binnenkort uitkomt. >Trailer
Na het zien van de trailer kreeg ik ook eigenlijk een beetje heimwee. Het lijkt wel alsof alles anders is op IJsland, het gras lijkt groener, de lucht blauwer en het landschap adembenemender. Het is net alsof je weer kind bent en alles weer voor de eerste keer ervaart. En ik heb alleen nog maar de trailer gezien. Ik ben geen vakantieganger maar, ik ben IJsland toch serieus aan het overwegen. Wat een eyeopener.
Het is weer gelukt, ook de vierde Die Hard film is een succes. De al wat oudere Bruce Willis laat zien dat hij nog steeds grote actiefilms aankan en het is weer een actiefilm geworden waar je u tegen zegt. De wereld wordt bedreigt, het is totaal ongeloofwaardig en John Macclane is weer de enige hoop die de wereld nog heeft. Maar toch zit je twee uur lang aan de buis gekluisterd.
Macclane is niet kapot te krijgen maar loopt zoals gewoonlijk de helft van de film mank van zijn verwondingen, en de film zit uiteraard weer propvol actiescene’s. Een goed voorbeeld van een Hollywoodfilm waarin het maximale uit het budget is gehaald. Waar voor je geld dus. En er zit ook nog leuke bijrol in van Kevin Smith. Niet te veel nadenken dus en gewoon gaan kijken.
In 2005 schreef ik ook al over Roísín Murphy. Het was toen een gekke dame met een gekke plaat. Ze is nog steeds een beetje gek maar haar tweede solo album Overpowered klinkt zeker niet slecht. Het eerste album was wat hoekiger en ruwer en meer basic. Deze plaat is duidelijk wat langer doorgeproduceerd een klinkt daardoor voller. Daarmee is het album ook toegankelijker en commercieel veel interessanter. Ik kan Roísin nu zelfs vergelijken met Sophie Ellis Bextor.
Maar dat doet er allemaal niet toe. Roísín bewijst met haar tweede soloplaat dat haar solocarriere niet zomaar een probeersel was en een artiest is om serieus te nemen. Maargoed ik word nu wel heel erg serieus, het is gewoon een lekkere plaat!
